Na rozdrożu

Dziś nikt już nie ukrywa, że Europa, zarówno w formacie Unii Europejskiej jak i aspiracjach całego kontynentu znalazła się na rozdrożu. Jeszcze dekadę temu wydawało się, że jej polityczna siła oparta na modelu demokracji liberalnej zbudowanej na fundamencie uniwersalnych chrześcijańskich wartości jest dominującym modelem ustrojowym i najbardziej atrakcyjną ofertą nie tylko w tej części świata. Potwierdzała to także „kolejka” chętnych do wejścia w struktury Unii Europejskiej i NATO. W konsekwencji Europa miała stać się, jeśli nie liderem to liczącym się graczem zarówno pod względem ekonomicznym jak i społecznym. I nagle wszystko zaczęło się chwiać, i to dosłownie.

Najpierw aneksja Krymu i ingerencja Rosji w wybory odbywające się zarówno w starych jak i nowych demokracjach, od USA i Niemiec po Polskę i Rumunię. Potem brexit i wyjście z UE Wielkiej Brytanii (także wspomagane wojną hybrydową made in Russia), wreszcie pandemia, która boleśnie obnażyła „słabe strony” europejskiej gospodarki i zwykły brak solidarności między naszymi narodami. Kiedy wydawało się, że Europie udało się już wyjść z pandemicznej pułapki na jej wschodnich krańcach wybuchła pełnoskalowa wojna. Agresja Rosji na Ukrainę miała być dla Ukraińców (ale także Białorusinów, Gruzinów, Ormian i mieszkańców Mołdawii) rodzajem kary za europejskie marzenia i aspiracje. Znowu, jak w czasach Majdanu, to Ukraińcy ginęli nie tylko w obronie swoich granic, ale i pod sztandarami Unii Europejskiej broniąc także wolności i pokoju dla reszty kontynentu. Wojna przyniosła nie tylko zmianę priorytetów i skierowanie ogromnych funduszy na zbrojenia, ale również ukazała brak europejskiej solidarności i poczucia jedności wobec zagrożenia. Kryzys wywołany wojną dotknął także duchową stronę naszej tożsamości i zmusił Europejczyków do określenia na nowo wyboru wartości, które konstytuują ich życie.

Jak uczy historia kryzys jest nie tylko wyzwaniem i problemem do rozwiązania, ale i szansą na refleksję co zrobiliśmy źle a co teraz możemy naprawić, aby pokonanie swoje ograniczenia i rozpocząć nowy, lepszy etap życia. Chrześcijanin nie może zatem być widzem w teatrze, gdzie scenariusz piszą inni, ale aktywnym uczestnikiem, który współczesnemu światu przynosi nieprzemijającą wartość Dobrej Nowiny i aktualność przykazania miłości. Wielu europejskich chrześcijan, w tym całe Kościoły i wspólnoty, pokazało, że wartości zakorzenione w chrześcijaństwie nie są tylko pięknie brzmiącymi hasłami, ale konkretem, dzięki któremu nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w potrzebie.

Refleksji nad wyzwaniami stającymi przed liderami życia politycznego i religijnego w Europie od ćwierćwiecza służy Konferencja „Rola chrześcijan w procesie integracji Europejskiej” organizowana przez grupę EPP w Parlamencie Europejskim i Fundację In Veritate im. bpa Tadeusza Pieronka.

Tegoroczna edycja będzie poświęcona poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: „Ile Europ w Europie?”. W czasach podziałów i politycznego egoizmu, który napędza wielu liderów świata politycznego czy ekonomicznego potrzebujemy refleksji nad tym co możemy dziś zaoferować całej Europie jako ludzie wiary i uczniowie Jezusa.

Wkrótce szczegółowy program 26. Konferencji i lista referentów.